Ёва, глава 29

Ёў 29І гаварыў далей Ёў слова сваё і сказаў:о, калі б я быў, як у ранейшыя месяцы, як у тыя дні, калі Бог асланяў мяне,калі сьвяцільня Ягоная сьвяціла над галавою маёю, і я пры сьвятле Ягоным хадзіў у цемры;як быў я ў дні маладосьці маёй, калі ласка Божая была над намётам маім,калі яшчэ ўсеўладны быў са мною, і дзеці мае вакол мяне,калі шляхі мае абмываліся малаком і скала крынічыла мне ручаі алею!Калі я выходзіў да брамы горада і на плошчы ставіў седзішча сваё,хлопцы, убачыўшы мяне, хаваліся, а старыя ўставалі і стаялі;князі ўстрымліваліся ад прамовы і пальцы клалі на вусны свае;голас знакамітых змаўкаў, і язык у іх прыліпаў да паднябеньня іхняга.Вуха, якое чула мяне, улешчвала мяне; вока, якое бачыла, хваліла мяне,бо я ратаваў пакутніка, які енчыў, і сірату бездапаможнага.Дабраславеньне таго, хто гінуў, прыходзіла на мяне, і сэрцу ўдавы прыносіў я радасьць.Я апрануўся ў праўду, і суд мой апранаў мяне як мантыя і турбан.Я быў вачыма сьляпому і нагамі кульгаваму;бацькам быў я ўбогім і цяжбіну, якое я ня ведаў, разьбіраў уважліва.Крышыў я беззаконнаму сківіцы і з зубоў ягоных вырываў крадзенае.І казаў я: у гнязьдзе маім сканаю, і дзён маіх будзе многа, як пяску;корань мой адкрыты вадзе, і раса начуе на вецьці маім;слава мая ня старыцца, лук мой моцны ў руцэ маёй.Уважалі мне і чакалі, і маўчалі пры радзе маёй.Пасьля слоў маіх ужо не разважалі; мова мая капала на іх.Чакалі мяне, як дажджу, і, як дажджу позьняму, разьзяўлялі вусны свае.Бывала, усьміхнуся ім, - яны ня вераць; і сьвятла твару майго яны не азмрочвалі.Я назначаў шляхі ім і сядзеў на чале і жыў як цар у коле вояў, як суцешнік заплаканых.