Псалтирь, глава 62

Пс 62Псальма Давідава, калі ён быў у пустыні Юдэйскай.Божа! Ты Бог мой, Цябе я шукаю ад золку; Цябе прагне душа мая, па Табе маё цела тужыць у зямлі пустой, высахлай і бязводнай,каб бачыць сілу Тваю і славу Тваю, як бачыў Цябе ў сьвятыні:бо ласка Твая лепшая за жыцьцё. Уславяць вусны мае Цябе.Так дабраслаўлю Цябе ў жыцьці маім; у імя Тваё рукі мае падыму.Як лоем і алеем душа мая насычаецца, і радасным голасам вусны мае Цябе славяць,калі ўспамінаю Цябе я на ложку маім, думаю пра Цябе ў часіну начную,бо Ты дапамога мая, і ў цяні крылаў Тваіх я парадуюся;Душа мая да Цябе прыляпілася; правіца Твая трымае мяне.А тыя, што шукаюць пагібелі душы маёй, сыдуць у апраметную зямлі;паб'юць іх сілаю меча; стануць здабычаю лісаў;а цар усьцешыцца ў Богу, будзе ўслаўлены кожны, хто Яму прысягае, бо замкнуцца вусны ў тых, што гавораць няпраўду.